VAN DE MAITREY TOT NIBIRU 

Aan het Maitreyatijdperk uit de zeventiger jaren heb ik nare herinneringen, ik voelde me als een gevangen vlieg in een spinnenweb van leugens, bedrog en valse voorspellingen. Het begon nochtans hoopvol. De laatste golfjes van mei 68 spoelden aan en er was nog een vage hoop op een universeel en rechtvaardig verdelen van alle aardse rijkdommen, gekoppeld aan het esoterisch verlangen naar een universele religie. En daaraan beantwoordde de boodschap van de sympathieke Schotse kunstschilder Benjamin Creme volledig. Hij bracht de hoopvolle boodschap dat er spoedig een meester op komst was die op religieus universeel domein orde op zaken zou stellen. De titel van een hoofdstuk uit Cremes boek uit 1979 “De wederkomst van de Christus en de meesters van wijsheid” vat best alles kernachtig samen: een gouden toekomst wenkt ons. En toch zou ik toen al het addertje onder het gras moeten ontdekt hebben want die op komst zijnde meester kwam opnieuw uit de trukendoos van de meesters uit het verre oosten, namelijk uit de Himalaya. We werden vooral verleid door een zeer concrete voorspelling die zich in de nabije toekomst zou waarmaken. De verklaringsdag zou nog einde zeventiger jaren gebeuren: de dag waarop Maitreya (in feite de naam van de komende Boeddha) zich in een internationale radio- en televisie-uitzending tot het grote publiek zal richten en door een proces van overschaduwing zal iedereen hem in zijn of haar taal horen. Er zullen ook ontelbare mirakelen geschieden. De aanhangers van de grote wereldreligies zullen hem herkennen als de religieuze leider die tijdens de eindtijd verwacht wordt: de teruggekeerde Christus, de Maitreya, de laatste avatar, de Iman Madhi en de Messias bij respectievelijk christenen, boeddhisten, hindoes, moslims en joden. Maar die aangekondigde verklaringsdag werd telkens uitgesteld, jaar na jaar, zogezegd wegens te sterke tegenkrachten die als de antichrist werden aangeduid .Volgens Creme zou een groot deel van de mensheid de Maitreya volgen. Terzelfdertijd werd de Maitreya als antichrist benoemd door Maria in een reeks niet door de kerk erkende Mariaverschijningen met daarbij horende waarschuwingen. De bekendste ziener was “kleine Pebble” uit Australië, een gewone huisvader die anoniem wou blijven. Ik citeer Maria: er komt iemand om de mensheid te misleiden en zijn rijk zal groot ongeluk en vernietiging brengen over de aarde. Hij, de anti-Christ, is de Heer Maitreya…… De overbekende verdeel- en heerstruc, m.i.  uit dezelfde bron afkomstig via channeling.  Ook Maria voorspelde dat een groot gedeelte van de mensheid die misleider zal volgen. Het leek mij een belachelijk virtueel gevecht via gechannelde informatie. Plots beweerde de bescheiden Australische huisvader dat hem geopenbaard werd dat hij de laatste paus zou worden voor de terugkomst van Christus, hij werd door het Vaticaan prompt op de zwarte lijst van de valse zieners  

geplaatst. Merkwaardig genoeg heeft dit Vaticaan nooit officieel gereageerd op de Maitreya-affaire. Wijselijk. Wat heeft dit nu alles met buitenaardsen te maken? Creme gaf ufo’s een beetje een ondergeschikte rol, ze zouden enkel de wereldleraar in zijn taak helpen. Ze waren afkomstig van Mars en Venus, de gechannelde informatie was blijven haperen bij Adamski.  In de Braidkring startte Creme min of meer zijn wereldtournee. Van een groot succes kunnen we hoegenaamd niet spreken. In een Amerikaanse zaal kwamen amper 300 toehoorders opdagen.  Aanvankelijk betaalde hij bij ons een tolk, maar dat was hem te duur. Hij vroeg mij om te vertalen. Heb ik eenmaal in Antwerpen gedaan. Op een bepaald ogenblik moest ik het volgende zeggen: er staat geschreven dat Christus doorheen de wolken zal terugkeren. . Welnu, hij is via de wolken in een vliegtuig van de Himalaya naar Londen gereisd waar hij nu voorlopig verblijft. Ik keek Creme boos en ongelovig aan en zei toen: mensen, dit geloof ik niet.. Ik moest nooit meer vertalen en heb Creme nooit meer ontmoet. Maar ik voelde me als een bevrijde vlieg uit een spinnenweb. En toen gebeurde iets zeer merkwaardigs, wel ver van hier. 


De Maitreya maakte 20 minuten zijn opwachting


Het gebeurde op 11 juni 1988 te Nairobi, Kenia. Nabij de Bethlehemkerk leidde de gebedsgenezeres Mary Akatsa voor 6000 mensen een gebedsbijeenkomst. Dit had geen enkel uitstaan met Creme. En plots verscheen in een Bijbels gewaad een persoon die zich in het Swahili als Christus voorstelde en gedurende een goede 15 minuten een religieuze speech gaf waarin hij beloofde terug te keren. Dan verdween hij weer in het niets. Er werden hiervan foto’s gemaakt die de wereldpers haalden. De reacties hierop waren eerder lauw en onverschillig. De entiteit die zich een meester noemde en sinds 1959 aan Creme regelmatig verscheen beweerde nu dat die uit het niets opduikende persoon wel degelijk de Maitreya was en dat die nog regelmatig tijdens religieuze plechtigheden zou verschijnen. In het tijdschrift “Share international”, de spreekbuis van de Maitreyabeweging verschenen diverse

verslagen van dergelijke verschijningen. Van geen enkel (met uitzondering van het goed gedocumenteerde geval in Kenia) vond ik ergens een bevestiging. Voor mij bleven het stadslegendes. En toch gebeurde in Kenia eveneens iets merkwaardigs waar nauwelijks belang aan werd gehecht. Een paar nachten voor de verschijning zag men een nieuwe  grote, zeer schitterende ster aan het firmament. Voor zijn laatste en beslissende krachttoer had Astaroth immers geen ruimtetuig maar een helder hemellichaam nodig. Het voorbereidend experimentje was goed geslaagd. Tevens had hij eens uitgetest hoeveel goedgelovige, eensgezind overtuigde mensen er nodig waren om een entiteit gedurende een relatief lange tijd een menselijke gedaante te laten aannemen. Hij keek hoopvol naar de toekomst uit, zijn allerlaatste plan had zeer veel kans tot slagen. Zijn weddenschap met Jahweh zou hij winnen. Creme had hij niet meer nodig, wel een intellectueel met een sterk karakter en een fanatieke overtuiging. Zijn keuze viel op een professor. Geen verschijningen of channeling deze maal, enkel beïnvloeding via dromen. Iedere zweem van magie moest uitgewist worden. 

Sitchin sticht ongewild een pseudo-religie


Academici voelen zich soms het best in hun nopjes als ze hun vakterrein verlaten. Geen jaloers gekibbel van collega’s en eventuele onjuistheden kunnen onmiddellijk vergoelijkt worden met de opmerking dat het maar een hobby betrof. Maar met de econoom Zacharia Sitchin verliep het totaal anders. Geschiedkundigen met de academische specialiteit Sumerische (Mesopotamië) geschiedenis bulderden in koor: schoenmaker blijf bij je leest. Je begrijpt geen jota van de Sumerische opvattingen over mythes, want die in verband brengen met een voor ons onbekende planeet die daar bovenop onze aarde aan het naderen is betekent niet meer of minder dan een onvergeeflijke academische vloek. Sitchin (1920 – 2000) was een rasechte kosmopoliet. Geboren in Rusland (Bakoe) en opgegroeid in Palestina, studeerde hij later economie aan de University of London Hij werkte later als journalist in Israël en verhuisde naar New York waar hij werkte voor een scheepscompagnie en zo de wereld afreisdeZijn hobby, zelfs zijn passie was het bestuderen van het Sumerische spijkerschrift, want hij wou ondermeer weten hoe het kwam dat dit oeroude volk met grote precisie de planeten Uranus, Neptunus en Pluto beschreef, niettegenstaande die hemellichamen zeer vele eeuwen later door telescopen werden ontdekt. Door het ontcijferen van die 6000 jaar oude kleitabletten kwam hij tot een verrassende, ja hallucinante conclusie die hij in talrijke werken uiteenzette. Werden onder meer vertaald: “de 12de planeet” en “aan Genesis voorbij”. Vatten we voor zover dit nodig is zijn uiterst 

controversiële theorieën samen. 450.000 jaar geleden landden de Annunaki in de wateren van Mesopatamië. In de Bijbel werden ze Nephilim genoemd en zijn de bewoners van de planeet Nibiru die met een omloopstijd van 3600 jaar rond onze zon draait. Aangezien de Sumeriërs ook de maan en de zon als planeten beschouwden kunnen we dus gerust over de 12de planeet spreken. Op onze aarde zochten ze goud om hun atmosfeer te redden. Daarvoor hadden ze slaven nodig. Aangezien de toenmalige Homo Erectus hiervoor ontoereikend was schiepen ze door genetische manipulatie Adamoe, de voorloper van de huidige mens. Door voortdurende genetische  experimenten veranderden ze de geschapen Neanderthaler in de Cro-Magnonmens. Uit vrees voor een slavenopstand werd het genetisch materiaal zo gemanipuleerd dat de nodige beperkingen werden ingeplant. Ze bezochten regelmatig de aarde en na de zondvloed van 12.000 jaar geleden gebruikten ze het schiereiland Sinaï als ruimtevaartcentrum. Geef toe, wetenschappelijke ketterij, om nog maar te zwijgen over het onverzoenlijk religieus standpunt dat niet God, maar buitenaardsen de mens geschapen hadden. En toen gebeurde het ongelooflijke. Voor de eerste maal, althans officieel en uiteraard symbolisch werd door een belangrijke vertegenwoordiger van het Vaticaan de hand aan de buitenaardsen aangereikt.

Op 31 maart 2000 had er te Bellaria (Italië) een conferentie plaats met als thema “the mystery of human existence”. Sitchin was als spreker uitgenodigd. Het Vaticaan zond als afgevaardigde monseigneur Corrado Balducci, lid van de curie en prelaat van de congregatie voor evangelisatie en verspreiding van het geloof. Men had een vinnige en langdurige discussie met Sitchin verwacht, maar in plaats van spetterend vuurwerk bleef het kort en hartelijk. De dialoog verliep ongeveer als volgt: bent u gelovig meneer Sitchin – ik ben inderdaad gelovig maar heb verzuimd dit in mijn boeken te melden – gelooft u dan ook dat uw buitenaardsen, de Annunaki de hedendaagse mens via genetische manipulatie hebben geschapen op bevel  van Jahweh – ja, dat geloof ik volledig, maar heb dit inderdaad niet in mijn boeken geponeerd – dan komen we volledig overeen …….  Algemene verbijstering. Sitchin en de monseigneur werden beste vriendjes en correspondeerden regelmatig. Balducci onderschreef de zienswijzen van Sitchin maar legde er wel de nadruk op dat de Annunaki enkel het lichamelijke creëerden, maar de menselijke ziel door God werd geschapen.


Van Apocalyps naar heilsreligie


De beweging rond Nibiru groeide uit tot een pseudo-religie met zeer sterk geladen religieuze archetypen die veel overeenkomst vertonen met de katholieke leer: enorme rampen zullen een heilstoestand voorafgaan. Tegen alle overtuigende argumenten van astronomen in bleven de aanhangers van Nibiru geloven dat deze de aarde aan het naderen was en daardoor nu reeds cataclysmen veroorzaakte die alleen maar gaan verergeren. Zelfs de opwarming van de aarde wordt hiermee in verband gebracht. En dan schakelde men over naar een hoopvolle heilsverwachting, met een pseudo-wetenschappelijke onderbouw: junk-DNA. Nog niet zo lang geleden dacht men dat 98,5 % van ons DNA onbruikbaar was omdat het niet werd omgezet in boodschapper RNA. Men noemde het dan ook rommel of junk DNA. Recent zijn er aanwijzingen dat het wel degelijk een rol speelt en vooral dan bij het aanzetten van genen en daarmee voor de differentiatie tussen cellen en daardoor ook tussen soorten. Maar de Nibiru-aanhangers leggen het anders uit: junk DNA is het gevolg van het moedwillig uitschakelen van belangrijk DNA door de Annunaki om van de homo sapiens een gewillige slaaf te maken. Maar nu hebben die buitenaardsen daar spijt van en willen hun negatieve genetische manipulatie weer goed maken. Dat zullen ze spoedig doen, als hun planeet de aarde voldoende genaderd is. Zo zal de huidige mens zijn bijna goddelijke status opnieuw verwerven. Een diep gekoesterde hunkering in bijna iedere religie, geprojecteerd in een toekomstige heilsstaat. En ondertussen beweert men – vooral op internet – dat men Nibiru aan het firmament reeds gezien heeft. Daarvan verschijnen talrijke foto’s op internet. Verwonderd staar ik er naar allerlei lichtfenomenen en dergelijke, maar meen nergens een planeet te ontwaren. Verdient volgens mij een eerste prijs voor originaliteit: een foto van het nachtelijk firmament aan het zuidelijk halfrond, een stukje ervan wat donkerder gemaakt als bewijs van fotocensuur omdat we zo Nibiru niet zouden kunnen zien. Neen, niets te merken van Nibiru aan het firmament. Tot nu toe. 

De kerk en de buitenaardsen nu


Het Vaticaan mag terecht fier zijn op zijn enorm krachtige telescopen in Rome en in het Amerikaanse Arizona. In 2005 heeft het Vaticaan 27 astronomen van over de hele wereld uitgenodigd om te discussiëren over buitenaards leven. Men kleurde braafjes binnen de academische lijnen en het handelde uitsluitend over de astronomische mogelijkheid van buitenaards leven in het heelal. Zoals steeds kwam men tot een voorzichtige positieve conclusie. Ufo’s kwamen niet ter sprake. De jezuïet Sabino Maffeo, assistent van de directeur van het Vaticaans observatorium, durft echter nu en dan eens naast de academische pot plassen. Hij gelooft niet enkel in het bestaan van buitenaards leven, maar is er zelfs van overtuigd dat er in de nabije toekomst ontmoetingen met aliens zullen plaatsvinden waarbij buitenaardse beschavingen zullen moeten gekerstend worden. “We zullen vragen of ze in God geloven en of ze de 10 geboden kennen”. Dit ruikt naar arrogante, zelfs machiavellistische bekeringsdrang die zich tot de oneindige kosmos uitstrekt. Maar bij de jezuïeten is niets zoals het lijkt. Alhoewel ik het niet kan bewijzen lijkt mij die absurde uitspraak een dekmantel om te verhullen dat de jezuïeten de aliens maar al te goed kennen en er reeds lang mee samenwerken. Het standpunt van de kerk over ufo’s werd lang (ongeveer tot 2000) bepaald door de voorspellingen te La Salette door Maria, men beschouwde ze als demonische voorlopers van de komende antichrist. 

Dit werd voornamelijk verkondigd in tijdschriftjes van katholieke fundamentalistische verenigingen, het Vaticaan hulde zich meestal in stilzwijgen. De grote ommekeer kwam in september 2000 in Amerika toen het reeds vernoemde lid van de curie Balducci in openbaar gesprek kwam met de eveneens reeds vernoemde Steven Greer, de actieve man achter het disclosure project. Balducci verklaarde dat aliens noch engelen, noch duivelen zijn maar deel uitmaken van Gods schepping. Volgens hem zijn ze ongetwijfeld spiritueel verder ontwikkeld dan de mens. Achteraf kwamen er zelfs speculaties dat het een verheven mensensoort betrof die slechts gedeeltelijk aan de zondeval had deelgenomen. Zeer merkwaardig is nu dat de theologische specialiteit van Balducci, jawel…de demonologie betreft. De cirkel is nu rond, want we begonnen bij Giordano Bruno. Maar wie heeft er nu gelijk? Bruno die in de 16de eeuw het heelal afspeurde op zoek naar de verheven entiteiten van Egyptische goden en uiteindelijk meende terecht te komen bij aliens die in feite demonen waren, weliswaar hoog gesitueerd op de demonische ladder. Of de huidige theoloog en demonoloog Balduccci die in aliens een soort verheven mensensoort meent te ontwaren, dicht bij de engelen. Ik hoop dat we het spoedig gaan weten. En wat Astaroth betreft, daarover zal ik het onder meer uitgebreid hebben tijdens mijn komende voordracht in mei over de gevallen engelen en hun familieleden. Een misschien wat ludieke titel, maar beschouw de aanwezigheid van die demon in mijn artikelenreeks dan ook als een wat ludieke voorafspiegeling van mijn voordracht. Mijn illustrator heeft dit weer haarfijn aangevoeld door het duiveltje geregeld plagend af te beelden. En toch blijf ik ervan overtuigd dat er een demonisch kantje aan het ufofenomeen kleeft, al kan men er uiteraard niet alles door verklaren. 


Tekst: Corry Geijsen                                                     Illustraties: Patrick Coucke